اگر ما اين فدا كارى را داشته باشيم كه به اعماق وجدان خود مراجعه كرده و تكليف تعليم و تربيتهاى خود را از منبع اصلى جستجو كنيم ، درك خواهيم كرد كه بايستى پوزش و عفو را از آن خداى بىچون طلب كنيم كه اعتذار ما نه او را فريب مىدهد و نه وضع روحى ما را براى او پوشيده مىدارد . موقعى كه اين حالت روانى در گفتار و نوشته ها و حركات تربيتى ما هر چند كه ناقص و خطا بوده باشد واقعاً جلوه نمايد ، اگر سودى به حال انسانها هم نداشته باشيم مسلم است كه دردى بر دردها و بد بختىهاى آنها اضافه نخواهيم كرد ، آرى اى خداى بىچون گر خطا گفتيم اصلاحش تو كن مصلحى تو اى تو سلطان سخن